PS3XN.com : PLAYSTATION 3 i PSP - Twoje centrum wiedzy o konsolach Sony

brak

Gran Turismo 5
Zapowiedź

ModNation Racers
Recenzja

Killzone 3
Zapowiedź

Persona 3
Zapowiedź

Infamous 2
Zapowiedź

Metal Gear Solid: Peace Walker
Recenzja

Zapowiedz

Gran Turismo 5

Gran Turismo to bodajże najsłynniejsza seria gier wyścigowych znana na całym świecie. Od czasów pierwszej części, wydanej w 1998 roku na PS One, gra powalała ilością samochodów, liczbą to (...)

Recenzja

ModNation Racers

Czasy się zmieniają, moda i gusta przekładają się na coś innego, i tak samo jest z gatunkami gier video. Niegdyś najważniejsze tytuły polegały na bieganiu w prawo, a dziś większą część (...)

Zapowiedz

Killzone 3

Wojna to nieodłączny element, który towarzyszy ludzkości od zarania dziejów. Niezależnie od formy, fizycznej lub psychologicznej, czy sposobu przeprowadzania, cel zawsze jest ten sam – zdo (...)

Czytaj więcej »

Final Fantasy XIII

Napisał: H.Dutkiewicz

Screeny (10)

Producent:
Square Enix
Wydawca:
Square Enix
Gatunek:
RPG
Tryb gry:
single
Liczba graczy:
brak danych
Data premiery:
9 marca 2010

News (23)
Playtest
Zapowiedź
Recenzja

4 lata pracy, miliony dolarów wydanych na produkcje i marketing Final Fantasy XIII zrobiły swoje. Gra sprzedaje się jak ciepłe bułeczki, ale czy mogło być inaczej? Najnowsza odsłona najsławniejszego jRPG mimo wszystko zawiodła, przynajmniej mnie…

Historia opowiedziana przez wirtuozów z Square Enix niczym szczególnym nie zaskakuje, ale jako główny motor napędowy gry sprawdza się doskonale. Zaawansowana rasa zamieszkująca Cocoon toczy konflikt z „dzikusami” z Pulse. Gdzieś w tym wszystkim znajduje się „coś” zwanego fal’Cie. Są to potężne stworzenia, obdarowujące wybrańców (raczej nikt takim nie chce zostać) wielką mocą. Nie ma nic za darmo. Naznaczony człowiek musi wykonać misję by w zamian osiągnąć życie wieczne pod postacią kryształu (też mi nagroda). Jeżeli jednak mu się nie uda, stanie się bezmózgim potworem – Cie Corpse. A co to wszystko ma do rzeczy? Narzeczona Snow’a (jeden z kluczowych bohaterów) została wybrana, a on postanowił ją uratować, po swoją siostrę wybrała się także Lightning (inna główna bohaterka), za nimi poszli inni (Sazh, Hope, etc.) no i przygoda się kręci. Brzmi sztampowo? I takie właśnie jest. Gra przypomina melodramatyczną telenowelę, co rusz przerywaną znakomitymi filmikami. Jest miłość, problemy, ckliwe momenty i te pełne napięcia i akcji. Fabularna gra pełną gębą, nie każdy z nią wytrzyma.

Kolejnym powodem do zrezygnowania z FF już na początku jest… sama gra! Uwierzcie, pierwsze kilkanaście godzin to liniowa do bólu (liniowa w sensie prosta ścieżka z punktu A do punktu B!) rozgrywka, polegająca na przebiegnięciu kilkunastu metrów, walce, filmiku i kolejnej takiej samej sekwencji. O ile na początku (jakieś 3 godziny) bawiłem się wybornie, tak po tym czasie udręka była nieziemska. Gdyby nie te znakomite animacje i chęć poznania dalszego ciągu historii, to jako fan tego gatunku zrezygnowałbym momentalnie. Na wytrwałych czeka jednak nagroda. Po jakimś czasie trafiamy do Gran Pulse, otwartej, wypełnionej pobocznymi questami lokacji. W tym momencie zaczyna się prawdziwa zabawa. Koniec z grą dla nieogarniętych, spoconych nastolatków, produkcja w końcu przypomina normalne jRPG, zwłaszcza, że walka dopiero wtedy rozwija skrzydła ukazując pełnię możliwości najnowszego systemu Japończyków.

Starcia toczą się w czasie rzeczywistym z podziałem na tury. Przez pierwsze godziny rzygamy ciągłym wciskaniem jednego przycisku. Po 8 godzinach dochodzi kilka dodatkowych opcji, ale nadal jest beznadziejnie, w połowie gry w końcu doceniamy mózgi skośnookich braci i wybaczamy wszystkie poprzednie błędy. Dobra, ale o co chodzi? Już tłumaczę.
Każda z postaci może być wykorzystywana w różnych rolach: Commando, Ravenger, Sentinel i Medic. Umiejętności rozwijamy z poziomu Crystarium, które polega na przeznaczaniu punktów zdobytych podczas walk na odblokowywanie kolejnych kryształów, czyli normalne levelowanie przedstawione w innej postaci. Podczas walk sterujemy tylko jedną postacią (gra zawsze sama wybiera naszego bohatera, zresztą tak samo drużyny, jest to uzasadnione fabularnie), resztą kieruje sztuczna inteligencja. W starciach możemy i musimy w locie przełączać się pomiędzy danymi funkcjami. Te z kolei można dowolnie konfigurować z menu. Czyli tak, mamy Commando, który napier… jak szalony, drugi i trzeci w grupie to Ravenger wspomagający nas w walce, nabijający combo. Bez tego ciężko będzie pokonać, co mocniejszych oponentów. Wraz z kolejnymi ciosami rośnie ilość zadawanych przeciwnikowi obrażeń, które w pewnym momencie przekracza punkt krytyczny i wtedy energia potworków szybko zbliża się do stanu zerowego. Brzmi prosto, ale wcale takie nie jest. Wrogowie nie stoją w miejscu, atakują z taką samą częstotliwością jak my, nierzadko zadając ogromne obrażenia, więc trzeba mieć na oku aktualna formację i operować nią praktycznie, co kilkanaście sekund. Dostaliśmy bęczki? Zmieniamy status naszej paczki, tak by mieć medyka w drużynie. Szykuje się mocny cios, trzeba zatrudnić obrońcę, który rzuci na ekipę tarcze ochronne, itd. Lawirowanie pomiędzy poszczególnymi „mocami” daje nieziemska frajdę. Gra się w to prawie jak normalną grę akcji, a pamiętajmy, że jest tu mimo wszystko podział na tury (pasek się napełnia – atakujemy, by następnie czekać na ponowne zapełnienie). Nie wiem czy jest to najlepszy system walki, jaki kiedykolwiek wymyśliło Square, ale z całą pewnością zalicza się do tego grona. Genialna rzecz, trzeba tylko przeboleć pierwszą część gry.
O Jezu! Zapomniałem wspomnieć jeszcze o summonach. Jest oczywiście Shiva, Bahamut i inni. Jacyś tacy zmotoryzowani (paliwo drożeje, a Japończycy i tak robią swoje), ale efektowni jak zwykle.

Nie samą walką człowiek żyje. Po drodze znajdziemy mnóstwo rupieci (są i nowoczesne skrzynki, a w nich ukryte skarby hehe), które następnie przeznaczamy na rozwój wyposażenia. Genialnie prosto zrealizowane, za co oczywiście lecą Kudosy.
Kolejnym ukłonem w stronę nowych rekrutów gier jRPG są checkpointy i ich częste rozłożenie. Dodatkowo po każdej porażce możemy ją praktycznie momentalnie powtórzyć, cofając się najwyżej o kilka chwil. Nie będzie więc sytuacji w której ktoś zginął pół godziny od ostatniego punktu kontrolnego i jest „lekko” zdenerwowany. Miło.

Final Fantasy XIII jest przepiękne! Mocne ograniczenie światów i ich liniowość pozwoliły autorom dopieścić większość szczegółów. Animacja w większości przypadków trzyma stały poziom, chociaż zdarzyło mi się uświadczyć kilka dropów, zwłaszcza w wersji na X360. Jednak nie jest to szczególnie istotne. Za to wstawki filmowe to poziom nieosiągalny dla innych w branży. Bajecznie piękne (również na konsoli MS, nie dajcie się zwieść famie o strasznej brzydocie tej wersji, jest tylko troszeczkę gorzej, ale normalny użytkownik nawet nie zauważy różnicy), świetnie zrealizowane, aż chce się na nie patrzeć godzinami!
Audio jest ok., muzyka jest doskonała, ale angielski dubbing jest drętwy jak drewno ciosane zapalniczką. Idiotyczny, infantylny, jednak taki japoński. Może być, ale jestem przekonany, że mogli to zrobić lepiej.

Square Enix pracowali, pracowali, chwalili się cudami na kiju i najlepszym Finalem w historii, a dostarczyli grę wyjątkową, długą, w połowie nudną, a w połowie genialną. Sumując to wszystko w prostym równaniu wychodzi, że FF XIII zawiódł. Dobrze się gra, walki w późniejszym czasie są niesamowite, fabuła ciekawa, grafika śliczna, ale nic tu nie porusza zmysłów jak w pamiętnej „siódemce”. Bardzo dobra gra, która jedzie na fejmie poprzedniczek. Japończycy znowu nie zanotowali zwyżki formy, ale mimo wszystko trzeba zagrać.

Autorem recenzji jest Hubert Dutkiewicz, któremu serdecznie dziękujemy i pozdrawiamy.

		8

Tylko zarejestrowane osoby mogą pisać komentarze!

[Zaloguj się | Załóż darmowe konto]